Cyrkulacje lokalne

Jednym ze składników cyrkulacji lokalnej jest bryza, która powstaje na wybrzeżach morskich, lub w pobliżu wielkich jezior. Jest to zjawisko podobne do monsunów, zachodzi jednak w krótszym czasie, bo w obrębie noc - dzień. W nocy nad wychłodzonym lądem ciśnienie staje się wyższe niż nad ciepłym morzem. Dlatego bryza, którą można zaobserwować nocą, wieje z lądu na morze i nazywana jest bryzą lądową. W ciągu dnia, sytuacja jest odwrotna, szybko nagrzany przez słońce ląd wywołuje niskie ciśnienie, dlatego wiatr wieje z morza na ląd i nazywany jest bryzą morską. Dobową zmiennością charakteryzują się także wiatry dolinne oraz górskie występujące na obszarach dolin i gór. Fen jest to wiatr ciepły i suchy, bardzo często porywisty. Wieje on z gór w kierunku obniżeń podgórskich. Jego nazwa pochodzi z terenów alpejskich. W Tatrach nazywa się go wiatrem halnym, w Sudetach przewałowym. Warunkiem powstania fenu jest ochłodzenie się mas powietrza na dowietrznych stokach gór do tego stopnia, by doszło do kondensacji pary wodnej i opadów. Po przekroczeniu szczytów górskich, suche już powietrze spływa w kierunku obniżeń.